Profiel van jos

Lang er naar toe uit gekeken, maar eindelijk was het zover. Door wat ongelukken de laatste 3 weken op het werk, niet meer behoorlijk kunnen trainen. Maar dat zou de pret niet drukken. Ik zou met moest hem uitrijden. Mijn kompaan Rick liet ik telkens op de bergen gaan, ik liet me niet verleiden door mee te springen en alle gevolgen van dien misschien naderhand. De focus was uitrijden in mijn tempo. Het zou de eerste keer zijn dat ik een rit van 100 km zou volbrengen sinds december. Ik genoot in mijn eigen tempo vol van de omgeving, toeschouwers en mede wielrenners. Tot...... ik plots niet meer kleiner kon schakelen. wat ik ook deed kreeg hem niet van die @#$#@# plaat af. Ondanks dit ongemak de post bereikt en mijn fiets laten nakijken. Ik heb voeding getankt en m'n bidons gevuld.
De laatste 46 km was vooral volhouden en in de afdalingen mijn benen rust geven. De sibbe-grubbe was bijna m'n eind dacht ik, maar door aanmoedigingen van collegae wielrenners, die me naar boven schreeuwden toch de top gehaald. Op weg naar het einde in de afdaling lekker mijn benen weer de rust gegeven. En op de Cauberg alles gegeven wat ik nog in me had. Geweldig hoe je hier ontvangen wordt door wildvreemde mensen, als het ook maar even in je kop kwam om af te stappen, waren deze mensen wel de reden dat je op je fiets bleef. Geheel uitgeput boven gekomen, maar oh zo voldaan. Op naar Limburgs mooiste. Daar moet het al weer wat beter gaan.

Begin december "om" gegaan en weer beginnen te fietsen. 2012 heeft voor mij persoonlijk enkele doelen qua fietsen.
De Amstel Gold Race 100 km voltooien om op te warmen, haha.
Voor mij is dit een uitdaging, zie vorige blog. Verder vandaag ingeschreven voor Limburgst Mooiste op 2 juni, 105 km zwaar.
Verder wil ik ook nog Luik Bastenaren Luik rijden 130 km. Dit zijn de doelen waar ik me nu op richt.
Basisconditie op aan het bouwen op hometrainer en buitenritten afhankelijk van weer. Morgen naar Schweiberg om daar in de heuvels enkele km te rijden, samen met mijn zoon.

Wish me luck

Ik ben door mijn zoon aangestoken om weer te gaan fietsen. Mijn zoon, die wilde plots gaan wielrennen!!!! in onze voetbalcultuur was een dat shock notabene. Voor mij zelf was het dik 30 jaar terug dat ik redelijk fanatiek fietste.
We zijn eens gaan kijken bij een wielerclub in onze omgeving. Hij was echt aangestoken door de Tour gaf hij aan. Ik vond het maar vreemd in een keer. Iemand van 14 die zijn hele leven al met een bal speelde die compleet over wilde stappen naar een voor hem vreemde sport.
We zijn een aantal keren wezen kijken en hij bleef enthousiast.
Ik vond het nog altijd raar dat hij overstapte en bleef wantrouwig. Dure spullen aanschaffen en na enkele weken alles weer aan de wilgen hangen, ik zag het zo voor me. In de mooie nazomer waren we steeds 1 keer in de week samen onderweg, naar het trainen. Ik leerde de mensen kennen van de club, de ouders en begon me te vermaken in de tijd dat mijn zoon zijn rondjes reed.
Heel langzaam begon het weer te kriebelen bij me zelf, maar durfde daar met niemand over te praten. Ik was bang dat ze me voor gek verklaarden. Het kriebelen begon over te gaan in: hoe ga ik mensen overtuigen dat ik dit weer wil, op mijn leeftijd.
30 jaar niks meer aan sport gedaan. Dit en roken had zijn sporen achtergelaten. Ik kocht me een 2e hands fiets, stak me in de kleren en het was net alsof ik die broek nooit uit gedaan had. Ik voelde me weer 18, helaas was dit zo over toen ik de eerste keer weer op de fiets zat. 30 jaar lang een pakje sigaretten per dag fietste ik dus niet in een week eruit. Ik stond weer met beide voeten op de grond. Ik moest dus weer van voor af aan beginnen. In mijn achterhoofd wist ik dat wel, alleen vergeet je dat vaak in je enthousiasme.
Sindsdien heb ik me voorgenomen om met regelmaat 1 uurtje te fietsen. Hoewel ik in het begin veel moeite had om niet af te stappen, begin ik heel langzaam lekker te fietsen. Snelheid is nog geen optie voor mij, volhouden wel. Ik heb me zelf een doel gesteld door me in te schrijven voor de AGR, weliswaar maar 100 km maar toch. Vanaf 1 januari wordt dit mijn doel/schema geef het maar een naam. Zou ik uitgeloot worden wordt die lus toch gereden, hoe dan ook. Het wordt echt de dood ofde gladiolen voor me.
Hoop dat ik in het volgend jaar ook tijden kan neerzetten die met regelmaat de 30 km/uur bereiken.
Het wordt afzien.
Op de foto mijn zoon aan wie ik dit allemaal te danken heb.