Profiel van Roland

Introductie

La Marmotte is een cyclo in de Franse Alpen. Een cyclo is feitelijk een toertocht met tijdswaarneming, maar wordt nogal eens – met name door de snelle rijders – gereden als zijnde een wedstrijd. Ook bij La Marmotte is dit het geval.
Deze cyclo heeft een lengte van 175 km. en bevat 5000 hoogtemeters, waarvoor je Col du Glandon (1924 meter), Col du Télégraphe (1566 meter) en de Col du Galibier (2645 meter) moet beklimmen. De finish ligt bovenop de Alpe d'Huez (1860 meter).

Geen dagelijkse kost dus, maar ik had behoorlijk wat kilometers gemaakt in de voorbereiding en had wel vertrouwen in een goede afloop.

Bij het uitrijden van deze tocht krijg je een diploma. De kleur daarvan (goud, zilver of brons) is afhankelijk van de tijd die je nodig hebt om bij de finish te geraken.
Voor een gouden diploma moet je binnen 8 uur en 29 minuten de finish hebben bereikt. Ondanks dat ik pas voor de 1e keer meedeed en veruit het grootste gedeelte van het parkoers nog nooit had gereden (en dus niet wetende wat er precies zou komen, slechts globaal), zette ik in op een gouden tijd. Natuurlijk, doen!

De dagen ervoor

Dit jaar werd de Marmotte verreden op zaterdag 3 juli. Na woensdagavond op de camping te zijn aangekomen, heb ik donderdag een kort, redelijk rustig ritje gereden. Ik besloot het eerste stuk van het parkoers te gaan rijden. Dat komt neer op een vlakke aanloop van ongeveer 10 kilometer en een gedeelte van de beklimming van de Glandon.

Ik had de hoogteprofielen van de verschillende cols (Glandon, Télégraphe en Galibier) bekeken. Deze geven een vrij goede indicatie, maar ter plekke zelf de boel bekijken is altijd beter. Het is ook niet voor niets dat profs etappe's vooraf gaan verkennen. Dat loont (vaak).

Het klimwerk ging vrij aardig, ondanks de warmte. Na een tochtje van 2 uur was ik weer terug op de camping. De rest van de dag en de dag erop (vrijdag) stond in het teken van rustig aandoen en goed eten (koolhydraten stapelen, vezelarm) en drinken.

Donderdagavond met campingburen in de auto mee kunnen rijden om bovenop de Alpe d'Huez de startbescheiden op te halen. Het gaat hier om je startnummerplaatje (#3059) en een chip (voor de tijdswaarneming).
Opvallend (en nieuw) was de melding dat de afdaling van de Glandon (1e afdaling) was geneutraliseerd en de tijd daarvan niet meetelde in je eindtijd. Dit zal zijn besloten nadat er in de afgelopen jaren daar - tijdens La Marmotte - tal van ongelukken zijn gebeurd, waarbij enkele zelfs noodlottig. Het is aan de ene kant natuurlijk maar de vraag of deze maatregel zijn nut zal bewijzen, maar proberen kan altijd. Ik vond zelf de maatregel op z’n zachtst gezegd jammer en besloot gewoon uit te gaan van mijn totaaltijd, inclusief deze afdaling.

Zaterdag 3 juli: La Marmotte

Er zijn ongeveer 7000 inschrijvingen, waarbij wordt gestart in 3 groepen. Dit met als doel de drukte te spreiden. De eerste groep (1-2000) start om 7:00, de tweede groep (2001-4000) om 7:30 en de rest (4001+) om 7:50. Ik had startnummer 3059 en mocht dus om half 8 starten.

Zaterdagochtend 5 uur: wakker worden met een stuk van Verdi. Heerlijk! Doel: tóch nog zoveel mogelijk eten, ruim voordat het startschot klinkt. Dat kwam voor mij neer op wit brood met aardbeienjam. Lekker! Na 7 boterhammen en een banaan naar binnen te hebben gewerkt - dat valt niet mee 's ochtends vroeg - mijn proviand voor onderweg bij elkaar verzameld. Dit kwam neer op een paar krentenbollen met appelstroop, een paar repen en veel gelletjes.

Bij inspanning wordt vast eten namelijk niet of nauwelijks verteerd en gelletjes (vloeibaar spul in kleine flacons) zijn energierijk en worden meteen opgenomen. Ze zijn redelijk geconcentreerd en je maag moet er wél tegen kunnen. De combinatie van vast en vloeibaar voedsel vind ik zelf ideaal, want dat geeft geen leeg gevoel in je maag, maar geeft wél genoeg energie.
Naast het ‘vaste’ voedsel, had ik energiedrank in m'n bidons (paar schepjes poeder die je oplost in 3/4 liter water).

Tegen 7 uur in een complete colonne naar de start gereden. Wat een massa mensen, indrukwekkend!

Ik was uiteindelijk niet bepaald gespannen, maar had er wel veel zin in en was blij toen de meute eindelijk in beweging kwam. Vanaf de start om 7.30 in Bourg d'Oisans redelijk rustig (35-40 km/h) naar Rochetaillée (1e dorpje) gereden. Er kwamen enkele kleine groepjes langszij die richting de 50 km/h gingen, maar - zoals ik me ook had voorgenomen - niet aangepikt. Om een gouden tijd te realiseren had ik me voorgenomen op de 1e en 2e klim op reserve te rijden en dan op de Galibier wel te zien hoe verder.

De Glandon liep prima. Hoog D2/laag D3 gereden, eigen tempo en in 1h55 boven. Dat is prima op schema voor een gouden tijd.
Er zijn me een aantal dingen bijgebleven. Allereerst reed er iemand z'n ketting in 2 stukken bij het eerste stukje omhoog. Pech of slecht materiaal? Even verderop zag ik een wielrenner met 1 been zien rijden, enorm knap! Ook opvallend was het aantal mensen dat slecht schakelde na de korte afdaling na Rivier d'Allemont, terwijl je heel goed aan ziet komen dat de weg weer (stevig) gaat stijgen.

Net voor de top van de Glandon stonden behoorlijk veel mensen aan te moedigen, altijd leuk! Bovenop aangekomen was het niet heel druk, maar het kostte nog wel wat tijd om de bidons weer bij te vullen (incl. één met poeder). Ook nog twee krentenbollen gegeten om vervolgens aan de afdaling te beginnen.

Het was eigenlijk al na 2 bochten een feest met mensen met lekke banden. Ik kende de afdaling niet en ben geen briljante daler, maar het ging eigenlijk wel ok. Het viel me erg mee met de drukte hier, eigenlijk helemaal geen last van. Een kerel die 2 meter schuin voor me fietste kreeg een klapband. Snel er langs. Gelukkig ging hij niet onderuit. Toch schrikken! Helaas kreeg ik ergens in het bos - toch redelijk ver in de afdaling - zelf een lekke voorband. Gelukkig normaal kunnen stoppen, bandje verwisseld en weer verder gedaald. Afdalen ging vanaf dat moment waardeloos.

Tussenstuk onderaan de Glandon tot aan de Télégraphe is redelijk vlak met wat vals plat. Hier moet je een groepje proberen te vinden, zodat je wat kunt herstellen en toch met aannemelijke snelheid je rit vervolgt. In het begin nog meegefietst met een vrij snelle groep, maar deze laten gaan want zat vrij hoog qua hartslag en wilde daar juist zuinig proberen te rijden.

Bij de bevoorrading onderaan de Télégraphe doorgereden. Deze klim duurde langer dan ik dacht, maar hij liep wel lekker. Ongeveer halverwege stond een waterpost, waar ik weer heb bijgetankt. Rest van de klim liep prima. Bovenaan bij de bevoorrading getracht water bij te tanken. Na 5 seconden maar weer verder gefietst, want het zag eruit alsof het (te) lang ging duren. 10 Meter verderop nog een voetfietspomp geleend om m'n voorband op de juiste druk te krijgen.

Vervolgens de korte afdaling naar Valloire, prima. Waar de weg ging stijgen, zag ik een aantal vrouwen langs de weg staan met wat flessen water. Daar gestopt en gevraagd of ze nog wat over hadden. Dat bleek het geval, dus bidons gevuld en weer verder. Zodoende hoefde ik niet te stoppen bij de officiële bevoorrading iets verderop en ben ik 1 stuk doorgefietst naar de top van de Galibier. Wauw, een erg mooie klim in een prachtige omgeving. Pakken sneeuw lagen er op de top, smeltwater liep over de weg, fantastisch! Ik kon een redelijk tempo aanhouden en was na een uur of 6 bovenop de Galibier. Iets achter op schema voor goud, maar – mede gezien m'n lekke band - geen slechte tijd.

Bovenop de Galibier een fles water gepakt en daarmee de bidons weer gevuld. Nog wat naar binnen gepropt en de afdaling begonnen. Had deze (t/m La Grave) al eens afgedaald dus ik kende het verloop, maar dit keer ging het voor geen meter. Veel te veel geremd, bang om lek te rijden (zoek het causale verband …), waardeloos. Gelukkig tijdens de afdaling van de Lautaret bij een snel groepje kunnen aanhaken en met behoorlijke snelheid naar Bourg d'Oisans gereden. Tijdens deze afdaling kom je door een aantal (slechtverlichte) tunnels. Met name één tunnel was vrij listig, want aan het eind zat een bocht. Zodoende zag je het einde niet, alleen maar tegemoetkomende lichten van auto’s en slechts contouren van de wielrenners voor je. Beetje gevaarlijk, maar uiteindelijk goed te doen. Zonnebril bij inrijden van de tunnel afzetten helpt trouwens.

Bij de rotonde in Bourg d'Oisans aangekomen niet gestopt bij de bevoorrading en direct doorgefietst de Alpe d'Huez op. Ik zat daar op een tussentijd van ongeveer 7 uur en 20 minuten, dus had iets minder dan 1 uur en 10 minuten voor de laatste klim. Ik had deze klim in 2009 al 2x gedaan en dat ging beide keren binnen een uur. Binnen 1 uur en 10 minuten zou moeten kunnen, dacht ik. Hartslag ging nog prima omhoog (D3) en snelheid was ok. Wel had ik het belachelijk warm, waar ik eerder tijdens de tocht echt totaal geen last van had. En dat terwijl het toen ook al écht warm was. Enfin, in La Garde (1e dorp op Alpe d’Huez) stond een drankpost. Daar bidons bijgevuld en weer verder. Een paar bochten later was het ineens helemaal op: kon geen beentempo meer draaien, hartslag daalde iets (maar niet extreem). Gevalletje oververhit denk ik. Vervolgens nog 2x gestopt. Had ik niet moeten doen, want kwam toen helemaal niet meer op snelheid.

Ik wist een paar bochten voor de finish al dat ik goud had verspeeld, maar na de tunnel kon ik nog naar het grote blad schakelen, snelheid maken en zo naar de finish sprinten. Eindtijd: 8 uur en 46 minuten.

Volgens de organisatie is mijn tijd zonder de afdaling van de Glandon 8 uur en 26 minuten. Dit is vrij onmogelijk, gezien de lengte van de afdaling en de lekke band. Misschien lek gereden na de plek waar de mat lag, maar kan me dat niet herinneren.

Nou ja, een zilveren diploma dus.

Na een welverdiende maaltijd van de organisatie in de eettent bij de finish (o.a. pasta, kip, brood en een taartje) weer afgedaald naar de camping.
Tijdens de afdaling heel veel gezien. Mensen die met de fiets in de hand naar boven lopen, soms op blote voeten. Zelfs vanaf bijna beneden. Dat betekent dat je nog zo’n 10/11 kilometer moet lopen. Het kan niet anders dan dat bij die mensen het verstand is gebypassed, want gezond kan het niet zijn. Uiteindelijk is het trouwens ook een fietstocht, geen wandeltocht. Anderen staan in vol tenue onder de diverse kleine watervalletjes (met ijskoud water) onderweg. Mensen die in het gras liggen - soms ingedut - en zelfs iemand die op het de weg lag, langs de rand van de weg weliswaar.

Wat een slagveld, onvoorstelbaar!

Conclusie

+ Glandon, Telegraphe en Galibier en 1e stuk Alpe d'Huez gingen lekker
+ geen kramp
+ weinig last van de drukte gehad (behalve bij de bevoorradingen)
- geen goud, behoorlijk gefaald/ingestort op de Alpe d'Huez. Lichtelijk teleurgesteld
- afdalen ging vrij dramatisch na lekke band
- veel te veel tijd verspild met (1) band verwisselen, (2) bidons vullen), (3) prutsen op de Alpe. Rijtijd was overigens 8 uur en 10 minuten, dus 36 (!) minuten verspild met band verwisselen, bidons bijvullen, maar met name klooien op de laatste beklimming.
- te weinig gedronken in de laatste afdaling + klim Alpe d'Huez en mede door de hitte daardoor ingestort.

Volgende keer (wellicht 2011)

- intensiever trainen
- hopelijk niet lek rijden en goed dalen
- niet zoveel tijd verspillen onderweg

Niet dat ik zonodig terugmoet om perse goud te rijden, maar ik weet wel dat het een stuk sneller kan.

Tijdrit Alpe d'Huez

Zondagochtend, daags na La Marmotte nog de Grimpée de l'Alpe (tijdrit rotonde onderaan de Alpe d'Huez tot aan de Marmotte finish bovenop) gereden in 57:00. Tevreden over.