Profiel van John Hagenaar

Hoogte en diepte punten van 2011.

Vol goede moed en verwachtingen was ik aan het begin van 2011. Sneeuw en gladheid zorgde voor een gereserveerde start. Vele uren op de Tacx wat ik nooit langer weet vol te houden dan een uur per keer. Naast het geploeter binnenshuis er ook verschillende keren op uit gegaan met de ATB. Een enkele veldtoertocht en heen en weer over het strand. Begin Maart was er nog niet van gekomen om een trainingswedstrijd mee te rijden dus van het open Haags Regio Kampioenschap viel niet veel te verwachten. Door slim te rijden wist ik toch als eerste de finish te bereiken in de Sportklasse. Eén wedstrijd gereden en direct een overwinning. Een week later stond de Witte Kruis Classic op het programma. Een toertocht over iets meer dan 100km met halverwege een tijdrit van 3km. Samen met Selmar Pigge als een dolle de rit tegen de klok gereden waar ik door de handaflossing van Selmar de snelste tijd klokte van iedereen. Tweede wedstrijd en alweer de eerste prijs. De eerste teleurstelling in het jaar was het bericht dat de Tour de France niet door kon gaan welke ik zou rijden. De bedoeling was om het gehele parcours van de tour te fietsen met één dag voorsprong op de profs. Dit onder de organisatie van Rêve.com maar het aantal deelnemers viel op één hand te tellen wat duidelijk niet genoeg was om van start te gaan. Ondertussen waren de wedstrijden los gebarsten. Geregelde deelname aan de gezamenlijke Zomer Avond Competitie van HSK Trias en De Spartaan en de regionale Zondag Morgen Competitie. Bij beiden wist ik goed mee te komen en kon ik mede het wedstrijdbeeld bepalen. In de ronde van Werkendam wist ik samen met twee renners van de Mol een rondje of 4 uit de greep van het jagende peloton te blijven. De Steven Rooks Classic vanuit Maastricht was ook een mooie ervaring. Strak in mijn nieuwe Pietje Bella outfit (waarvan de afhandeling om dit te laten fabriceren een haast "never ending story" bleek te zijn) reed ik de 5e tijd van ruim 1300 deelnemers op de 110km. Tussendoor ook nog clubkampioen geworden bij HSK Trias. Ik was niet eens van plan om te starten want ik had de hele nacht gewerkt. Ik ging eigenlijk alleen maar voor de support maar was nog net op tijd om mee te kunnen rijden. Als alternatief voor de tour vertrok ik samen met Arjan en Rick naar de Mont Ventoux. Zal je net zien dat het er takkeweer was. Leuk als je als eerste overal op de top staat maar daar hoort ook een portie koukleumen bij. Na een paar dagen zijn we verhuisd naar Barcelonnette waar het weer iets beter leek te zijn. Een prachtige rondrit gemaakt maar ook in de sneeuw bij 0 graden op de top van Col de la Bonette gestaan. Een onverantwoorde actie die gelukkig goed afliep door een aangeboden lift van een stel Franse bergbeklimmers. Dat had heel anders af kunnen lopen! De volgende dag de gekte van de Tour meegemaakt door op de fiets naar de col d'Izoard te gaan. Augustus was zoals altijd weer de slechtste fietsmaand van het jaar. Geen inspiratie voor het fietsen over de bekende wegen waar ik iedere straatput weet te liggen na het klimmen in de bergen. In September de boel toch weer opgepakt waar ik net niet mee kon met de kopgroep in omloop van Ottoland en me heb ingeschreven voor een tweetal strandraces. Toch wel weer mooi dat beachracen hoewel ik de voorbereidingen hierop maar niks vind. Op beide races kan ik met een goed gevoel terug kijken met een 96e en 67e klassering. De laatste beslommeringen van het seizoen bestond vooral naar de zoektocht naar een nieuwe wielervereniging. HSK Trias heeft me niet dat gebracht waar ik naar opzoek was en het volgende seizoen zal ik dan ook fietsen in het Tom Schouten Cyclingteam. Het zal wel een lastig seizoen worden want in 2012 gaat de Tour wel door. In juli gaan we met 30 personen het gehele traject van de profs verkennen dus er zal zitvlees moeten worden gekweekt. Daarnaast wil ik ook meer van voren rijden in de wedstrijden. Trainen op duurvermogen en snelheid. Ik heb er zin in!!

Een verslag over muitje springen, zand happen en tanden knarsen.

Ik ben niet zo’n enorme liefhebber van het rijden over strand. Je rijdt met naar mijn idee een bandenspanning die belachelijk laag is, je fiets is na iedere rit rijp voor de schroothoop als je hem niet direct grondig schoonmaakt en je moet over veel macht in de benen bezitten. Zeker met die nieuw opgespoten stroken zuigend zand waar soms maar een berijdbaar paadje is van een halve meter breed. Maar toch, dingen als de hoogste, zwaarste en verste hebben een aantrekkingskracht op mij dus vol overtuiging ingeschreven voor de langste strandrace ter wereld, Hoek van Holland – Den Helder over ruim 130km. Van tevoren een paar keer op het strand gereden en tijdens een gezamenlijke rit met de Zwarte me laten voorzien van nuttige tips. “Zorgen dat je zo ver mogelijk van voren komt te rijden in het eerste half uur van de rit want dat scheelt je veel kopwerk de rest van de dag”, was de tip die het beste was blijven hangen. "Vanuit de start direct knallen en zorgen dat je aansluiting vindt bij een groepje waarvan je het tempo goed kan volgen". Dit alles uiteraard zonder enige ambities want uitrijden leek mij al een hele kluif op zich. Bij de start had ik direct al niets meer aan de meest nuttige tip. Het startschot klonk en mijn hagelnieuwe ketting sloeg bij de eerste trap direct keihard over het tandwiel heen. Bijna met mijn kin op het stuur en voor ik de juiste versnelling had gevonden was mijn beoogde treintje vertrokken. Bij de zandmotor bij Ter Heijde had ik toch alweer flink wat plaatsen weten goed te maken en kon ik met een groepje van 4 man kop over kop naar IJmuiden. Hier stopte tot mijn verbazing mijn medegezellen bij de verzorgingspost en was ik plots alleen. In de verte zag een groep van een man of 15 rijden en door er een flinke snok aan te geven kon ik de kloof dichten. Bij het oprijden van het strand bij Wijk aan Zee werd me meteen duidelijk waarom het me was gelukt om dat gat te dichten en vooral waarom het niet zo’n tactische zet was geweest van mezelf. Zij hadden het stuk over de sluizen benut om goed te eten, te drinken en enigszins te herstellen en ik had me door mijn tussensprint moeten beperken tot een paar slokken van mijn koolhydraten drankje. Op het strand viel het hele groepje uit elkaar en de opkomende kramp belette mij om met de snelste mee te kunnen. Tot aan de dijk bij Petten kon ik me aansluiten bij een trio die het blijkbaar best vonden dat ik af en toe een beurtje op kop moest overslaan maar aan het einde van de dijk was ik toch echt aan het einde van mijn latijn. De matige oosten wind waarvan ik van tevoren had bedacht dat die gunstig zou zijn bleek in de praktijk constant schuin op de kop te staan. De laatste 20km solo waarbij ik slechts werd voorbij gestoken door een groepje van een man of acht en een paar kilometer voor het eind door de tweede dame in koers. Tja, de één rijdt om het uitrijden en de ander koerst voor een podiumplek. Na 5h52m bereikte ik helemaal naar de klote dan eindelijk de finish en bleek ik zowaar nog 95e te zijn geworden. Dat viel dus helemaal niet tegen zeker als je ziet dat sommigen er meer dan 9 uur over hadden gedaan en er bijna 250 uitvallers waren.

Met een dubbel gevoel naar de Rabo Beach Challenge in Scheveningen omdat deze zou starten als het bij lange na nog geen eb zou zijn. Dat bleek ook wel toen ik een uurtje voor het startschot een stukje langs de vloedlijn reed met de kanshebbers voor de podium plaatsen. Maar zoals veelwinnaar Gabrielle Rovers al zei, “ze zullen het allemaal zwaar hebben”. Vanuit een redelijk goede plek in het startvak met om me heen vele bekende gezichten, volle bak van de ene mui naar de andere. De fietsstrook was zo smal dat inhalen op sommige plekken alleen maar mogelijk was om door het wassende water te rijden. Net voor de Wassenaarse Slag zag ik enkele fietsers bijna kopje onder gaan met de fiets in een mui en besloot ik om lopend over te steken. Het water reikte tot boven mijn knieën maar het ging beduidend sneller dan fietsen. Ik belandde in een groepje met de eerste dame in koers. Het bleek dezelfde dame te zijn die mij een week eerder net voor Den Helder voorbij was gereden. Het stuk tussen Katwijk en Noordwijk was op zijn minst licht chaotisch te noemen. Op het stuk nabij het keerpunt kom je elkaar tegen en precies op dit stuk was er ook nog eens een viswedstrijd gaande. Maximale recreatie op de vierkante meter. Ik kon op een haar na een tegenligger ontwijken en heb bij minstens drie vissers de vouwen uit zijn broek gereden. Het stukje fietspad naar Katwijk werd afgeragd met ruim 40 km/uur en vanaf hier ging het weer over het strand terug naar Scheveningen. Drie kilometer voor het einde viel er vlak voor mij nog iemand in een mui die ik met mijn pedaal vol op zijn helm raakte. Gelukkig stond hij al weer overeind toen ik omkeek. Na 1h32m passeerde ik in gezelschap van de winnaar bij de dames de finish en werd ik als 67e geklasseerd in een startveld van 870.