Profiel van Willem Van Severen

Riva als fietsvakantie is uitstekend. Wordt een nieuw anker in mijn programma.
Trouwens voor de marathon moet ik sowieso nog eens teruggaan...
Ik startte in block B. De start was vergelijkbaar met Kasseien vreten; toch wel wat kniepijn links. Algauw ging het echter naar boven en het kwam erop aan kilometers te maken.
Vanachter had ik willens nillens voor het eerst een Rocket Ron gestoken, weliswaar slechts een 1.9. Zou dit de reden van de misere zijn???
Alleszins voelde ik bepaald moment een leegloper. Vermits ik tubeless reed, ben ik gewoon effe gestopt om bij te pompen (met een CO2-bommetje). Richting Annemie voelde ik dat dat niet echt hielp. Opnieuw een leeglopen, maar het was nog rijdbaar. Ik nam me voor bij Annemie te stoppen, maar omdat die aan het kasteel stond in volle afdaling, toch maar wat verder op de helling gestopt. Nu koos ik om wat geax pitstop bij te spuiten... Aanvankelijk ging dat beter, maar toch voelde ik hem weer lek. Dus gestopt en een eerste reserveband gestoken. Dit was bij de bevoorrading om en bij de 50 km en daar stak Geert me voorbij... Toen ik vertrok bolde het prima. Vanaf nu zou iemand me nog inhalen - nog bergop noch bergaf... Ik kreeg er serieus zin in. Maar toch alweer plat. In een technische afdaling gestopt, een nieuw bandje gestoken ... maar ik had geen CO2 meer... gelukkig stopte een Italiaan met de vraag of ik een inbussleutel had... We ruilden . Ik kreeg een CO2 bommetje. En alweer op pad. Opnieuw ging het voortreffelijk. Ik ging gezwind de helling van de witte lus op en kwam uit op bijna 3300 hoogtemeters. De laatste 25 km zou het dus dalen worden. Maar opnieuw lek en wel volledig... In volle afdaling. Niemand in de buurt uiteraard. . Aanvankelijk daalde ik al rijdend ver naar beneden, maar stopte hiermee om mijn velg te besparen. Te voet verder. De kilometers vorderden langzaam. Een voorbijganger gaf me een bandje... maar nu nog een pomp. Na terug een fikse wandeling stopt een meisje en geeft me haar pomp. Ik zet lucht in mijn band, spring op de fiets en wou dat meisjhe terug inhalen teneinde die pomp terug te geven... maar neen opnieuw plat. Opnieuw wandelen. Uiteindelijk kreeg ik terug een band. Terug monteren en met deze band kon ik de rit uitmaken.
Voldaan dat ik de extrema heb afgelegd, maar jammer genoeg heb ik mijn kansen niet kunnen verdedigen. Volgend jaar komen we zeker terug!!!

Dit jaar besliste Geert om mee te gaan. Ik had er zin in. In maart meer dan 2000 km gefietst, dus conditie was super en in de Ronde Van Vlaanderen gemerkt dat ik ook op de kasseien super was. Wel de laatste week niet meer veel gefietst.
Nadat ook Geert kennis maakte met de amateuristische organisatie, vooral wat betreft de inschrijving zijn we vertrokken. Al snel in de regen. Heel snel kwam er een groepje voorbij aan een hoog tempo en dat scenario was perfect. Nog voor de eerste kasseien passeerden we twee andere pelotonnekes, maar ons groepje deinde eerder uit dan uit te breiden.
Dan werd ik verrasr door een eerste kasseistrook. Deze werd niet meegerekend omdat ze niet tot Parijs-Roubais hoorde. Ik nam al snel de kop over en toen ik me wat later omdraaide lag ik opeens ruim honderd meter voor...? Raar. Dus dat zat wel goed, al had ik wat last van de linker knie. Eigenlijk was dit een tactische fout van mij, want nu dienden Geert en ik het kopwerk te doen richting Wallers. We hadden als UB in ons kaarten laten kijken. Daar viel ook al op dat Geert alweer sterk reed.
Op de Haveluy à Wallers (17) praktisch hetzelfde verhaal, al durfde ik daar niet meer doorrijden en liet ik de groep terugkomen. Geert reed daar ook al zeer controlerend.
In de aanloop naar de Trouée d'Arenberg reed een zwarte MTB (behorend tot een groepje van drie) me los uit het wiel... die kenden we ook reeds.
Uiteindelijk reden we Arenberg (16) binnen, waar ik alweer als eerste doorkwam (net als vorig jaar), Geert volgde perfect als derde. De kasseien lagen wel glad en voor het eerst reed ik op iets hardere banden (1,6). Al snel reden we met de drie MTBers en wij als duo alleen verder. Maar rond km 70, was duidelijk dat ik de minste was... Dus werd het voor mij een dagje met Van Haarlemkes. Lossen op de kasseien en terugkomen. Bepaald moment kon ik niet meer terugkomen, Geert liet zich zakken en uiteindelijk reden we het gat terug toe. Waarom hadden die drie gewacht?
Na de laatste bevoorrading met ons twee doorgereden. De drie zouden we niet meer zien. Op strook 5, liet ik Geert definitief gaan, maar kon net voor de aankomst weer bijkomen.
Uiteindelijk 27,5 km/hr en wat sterk was een gemiddelde trapfrequentie van 97!!!

Uiteindelijk met de auto naar ginds. Bleken we met vier te zijn. Geert (met de fiets van thuis), Patrick, ik en Marc. Het begon direct in de modder, serieus technisch. voor de rest wisselden hellingen en technische stukjes elkaar af. Met ons drieën draaide dat goed. Aanvankelijk deed ik de kop, over halfweg nam Patrick stevig over... zodanig dat Geert moest lossen, maar die had er ook al meer km op zitten. Uiteindelijk goed doorgefietst zonder meer.
Achteraf bekeken reden we een half uur sneller dan het jaar ervoor!

Met zeven op de foto voor een rit die we uiteindelijk onder een vrij mooie hemel reden.
Sven was speciaal af gekomen voor de foto, fijn!
Benny, met een leegloper, hield het bekeken na de foto!
Dus met vijf onderweg, maar we kregen al snel een technisch modderstuk voor de wielen. Problemen voor de 5km regel... Marc waren we kwijt, maar zouden we achteraf nog tegenkomen en ook Jan verwittigde dat hij de kleine omloop zou pakken.
bleven we met drie over, versterkt door Wim en een vriend van hem.
Het parcours was soms kantje boord omwille van de modder. Maar als je durfde geraakte je er wel door. Johan verraadde zo alvast dat hij er zin in had. Zeker op de hellingskes, dan was hij en Wim duidelijk de betere. In de modder bleek de souplesse van Patrick en mezelf het beter te doen.
Uiteindelijk hebben we samen (ja, ook Johan! ) de rit uitgereden. De temperatuur was vrij aangenaam en we eindigden onder een opklarende hemel... Uiteindelijk was het Patrick - in volle strandraceconditie - die de draaiende motor bleek van ons treintje!

Tot ik verder moest richting Leuven. Nog 40 km tegen de wind, dat wist ik. Maar bleek dat het ook beuken was door de hagel. Zeker vier vlagen op mijn dak gehad! Maar na om 07.00 vertrokken te zijn, pal om 1400 thuis, zoals ik gepland had. En die 130 km pakken ze me niet meer af.

Met Geert hebben we 61 km gereden. Ik zou niet durven zeggen dat het niet technisch was. Er waren toch enkele gekende afdalingen bij. Natuurlijk de ondergrond was keihard bevroren, je mocht er dus niet aan denken in een afdaling plat te gaan...
Ons gemoedelijk tempo gaf wel wat meer tijd om te genieten van het landschap. Was toch wel prachtig!
De koude konden we na de eerste bevoorrading meester blijven, maar de eerste 20 was toch brrrrr.
Een voordeel van de ondergrond was dat we beiden overal boven geraakten, was in het verleden niet steeds zo.
Tot slot heb je nog net voor de finish een leuke speeltuin!
Bij aankomst ben ik direct doorgereden. Zo kwam ik aan 71 km (vanaf de nieuwe uitvalbasis), niet genoeg om de Ludwig de baas te blijven!

Door een beslissing in het begin van de week is de TT geheel geweerd uit de basis, op de inschrijving en douches na. Dit impliceert een saaie eerste 12 km. Daarna wordt het beter.
Het is vooral een supersnelle tocht (24 km/Hr), maar toch opletten want af en toe ging er in ons groepje ééntje neer!
Ik had het geluk een treintje te vinden met een topper. Deze gaf bij de bevoorrading nog eens tips over de bandenspanning.
Voor hem moet je hier rijden met 1,6 kg, zeker als je wat grip wilt hebben in de sneeuw!
De tocht is ook niet echt 40 km, maar blijft er enkele km onder.

Nog met de auto in de regen vertrokken, maar uiteindelijk werd het een mooie dag.
Een parcours bijna volledig in de bos.
Patrick vertrok op kop, dan Jan, ik en Beny. Maar Beny had er super zin in. En worstelde zich naar voor. We hadden zo waar een treintje van vier! Na 10 à 15 km echter zette hij zich recht met Jan en nam Patricj over. Er kwam een groep jonge mannen van Herentals over ons en we volgden. Tot de eerste bevoorrading. Dit was op tempo, maar ja, wel goed bezweet aan de Rav. Verder doorgereden met Patrick. Was een zalige tocht! Maar met zijn 60 km wel lang zo vroeg op 't jaar. Heel veel volk, maar daar hadden we zelden last van... We misten Geert op dit parcours.

Leuke tocht met Yves en Indy als voornaamste gangmakers, Sven en Johan en ikke.
De eerste 20km single-track en eigenlijk was gans het parcours single-track!
Dit keer ging Sven in een bochtje onderuit
Achteraf ging Ludwig achter mij in een serieuze zanderige afdaling ook onderuit.
Het tempo ging goed en ik kon me gedeisd houden, immers er was weinig verkeer.
Enkele stevige hellingen o.a. enkele terrils en dan dito afdalingen.
Bandjes grippen niet meer zo goed en vooraf voelde ik me niet super veilig!.
Johan had het soms lastig!
Uiteindelijk geeindigd met Yves (parcourskennis en techniek) en Sven in supervorm.
Tot slot, nog steeds te warm gekleed! 'k moet absoluut me lichter kleden.

Opnieuw een hele toerloop voor een toertocht die vorig jaar letterlijk in het water was gevallen. Deze keer lag het parcours er supersnel bij. Maar opnieuw werd het laveren tussen de trageren door.
Met 12 waren we! Sven, Johan, Geert, Indy, bibi, Ludwig, Noëlla, Jan, Ewald, Johny, Mark en Serge.
En Mark had z'n pedalen ingeklikt!.
De start was te snel. Serge bepaalde het tempo, maar voor de normalen was dat reeds te snel. Vooral als Johan voortdurend zijn neus aan het venster kwam steken. En ja, Johan had er zin in... maar Geert nam snel over en toen was het hek van de dam. Het ging snel. En Sven die volgt overal gestaag, lost nooit een wiel. Ik denk dat we meer op de kantjes gereden hebben dan op de singletrails.
Het was kinky vanachter aan het treintje, dan kan je beter vooraan zitten... dus nam ik over en volgens Ludwig was dat het moment dat hij loste . Aan de bevoorrading kwamen we tot en met Serge terug samen. Bevoorrading? Veel te veel volk, dus gelukkig zorgde Johan voor een fijne versnapering. Bij de herstart wou ik eerst de ketting nog wat smeren, dus stond ik voor een hele achtervolging. En ja, die lukte op Geert en Sven. Altijd leuk. Ook leuk als iedereen een helling opwandelt en je met twee of drie UB'ers mooi die helling neemt! We zijn opgevallen. Geen enkele trein was sneller . Eigenlijk was het vandaag vooral laveren tussen, maar vooral naast de anderen door/heen. En Sven toonde wederom dat hij daarin volleerd is, hij lost je van geen vin! Opnieuw veel te snel, maar o toch zo leuk!

Een prachtige rit. Bijna volledig door de bos en op singletrail en dan nog de uitdaging van de terrils (vooral in de afdalingen).
Het begon allemaal echter nogal moeizaam. Vooreerst met de inschrijving waar iedereen al snel een kwartiertje verloor door de enorme opkomst.
Vervolgens had Yves er aanvankelijk niet veel zin in. Na amper 10 km volgde hij niet, maar we besloten te wachten, was hij de wegkapitein niet? Toen hij bijkwam, geloofde hij zijn eigen ogen niet... zo rustig rijden en ons toch inhalen... Vervolgens verloor hij tot tweemaal toe iets... wou hij ons nu echt kwijt? Na de eerste bevoorrading had hij zijn drive gevonden en ging mijn pols voor het eerst boven de 140! Ons treintje bolde lustig zonder in het rood te gaan door. De organisatoren hadden werkelijk een mooie omloop uitgetekend en van sommige hellingen of zandstroken profiteerden ze van elke vierkante centimeter. Een bepaalde duin hebben we wel tien keer beklommen! Uiteindelijk leidden de wegen naar de terril (enkel voor de 85km). De hellingen vielen hier mee, het volk en vooral de cyclocrossers vielen tegen want hielden ons op. Het feit dat ze enkele vrouwen meehadden maakte alweer veel goed. De afdalingen waren top! Steil, steil steil, maar UB hielden de vlag recht! Och ja, Yves trapte zijn ketting door op de terril, dus die waren we nu definitief kwijt. De laatste kilometers waren alweer voor Johan. Hij trok dat tempo op en winds de terrils had ik wel wat last van de spieren die ik tijdens de week gebruikte op de ligfiets. Nadat Johan willens nillens een kloof toereed naar een verdomd snel oud manneke, spurtte die wat verder toch terug weg. We hebben nog toekomst!!!
Was een heeeeeeel fijne rit!

Met 6 waren we, Jan, Ludwig en ik, die gisteren ook al reden, versterkt met Geert, Sven en Yannick.
Yannick en Geert namen het voortouw voor de gezamenlijke 5! Na een 9 km zette Yannick zich recht, hij vreesde blijkbaar alweer het grote geweld... maar dat bleef uit want bij de eerste bevoorrading waren we nog voltallig. Daar hadden we reeds door dat de aangekondigde 11 bergen, toch slechts bergjes waren. Ook wel door het vele volk (1700 deelnemers) denk ik, we zaten wel steeds ergens vast.
Uiteindelijk zouden we in een afdaling toch Yannick en Jan kwijt spelen. Maar gingen we door met Ludwig. Het was vooral Geert die het tempo regelde.
Was een leuke herfstrit (maar nog steeds veel te warm). Lekker vlot tochtje met de nodige singletracks en onverharde stukken.
Achteraf nog een goede après met de zelfden als gisteren... alleen jammer dat we de tombola niet wonnen! (een Orbea fiets)

Werd een leuk tochtje. Met Mark, Ludwig en Jan.
Mark kreeg de eer het treintje tijdens de opwarming te leiden en dat ging helemaal niet snel. Eens de 5 km voorbij, probeerde hij van de kop af te gaan, maar we konden hem er nog een tijdje houden. Op de 7 stuurde hij er toch op aan dat we ons eigen tempo reden.
Jan nam toen over en dat ging goed. Het parcours was eigenlijk één grote single-track. Ja, ze hadden er tijd in gestoken, de singletrack was blijkbaar pas net uitgegraven. De gepensioneerdebond opperde Ludwig! In alle geval chapeau! Zo'n verse track rijdt wel nog niet zo goed als een klassieke track.
Wat verder nam ik over van Jan erop lettend dat we lekker soepel bleven draaien. En ja, we kwamen met ons drieën samen aan aan de bevoorrading... die wat povertjes was. Drankje, kleine mondarinen en de ondertussen klassieke suikerwafel. Aan de bevoorrading lieten er heel wat druk af van hun banden wat niet eens zo'n slecht idee was, maar zelf besloot ik toch van m'n ritje vol te maken op de druk die ik had (ietsje meer dan normaal). Weldra stelden we vast dat die mannen terreinkennis hadden, want we kregen enkele zanderige hellingen en afdalingkjes voor de wielen. Uitindelijk kwamen we met ons drieën toe met 42 km op de teller. Een goede douche en nog nen après met alle vier. We onthouden vooral dat het een lekker parcourske was met een HEMELS weer!

Dit moest hem worden, de wedstrijd waar ik dit jaar naar getraind heb. Bleek inderdaad dat ik in 2009 aan de zijde (of het achterwiel) van Dirk Coremans met 6.01.00 een beestige tijd had neergezet. Dit jaar was Geert DV echter de favoriet. In België kon ik hem niet volgen en was ik de mindere van hem en Patrick.
Ik startte in blok 1, Geert in blok 6, dus 7,5 minuut achter mij. Ik ging ervan uit dat hij me zou inhalen, maar eens vertrokken dacht ik daar niet meer aan. Het liep duidelijk goed van bij de start.
Er was nogal wat te doen om het weer. Tussen 13 en 20° gaf men, maar 's nachts kletterde de regen nog tegen het venster. Toch was ik vast besloten te starten met de korte broek en de trui met korte mouwen...
Start in groep 1 en dat ging zeker niet te snel. Maar om op safe te spelen bleef ik in een groepje van zes dat loste van de hoofdmacht. Het was in alle geval voldoende om aan de helling te komen zonder een trap te veel te moeten geven. En bergop liep dat ook redelijk. Ik bleef bij de zelfde renners, andere liepen ons in, maar wij liepen ook anderen in, zoals Kim Saenen...
En opnieuw ging ook de afdaling met de Granville lekker. Richting Titisee vielen we wel in een kleinere groep waar ik me toch liet verleiden van de enige die kop deed, af en toe over te nemen. We konden moeilijk surplacen. Aan de eerste bevoorrading miste ik weer de reappro. Ik zag ze met drinkbussen staan, gooide de mijne weg, maar miste de nieuwe. Ik had nog een bus. Maar gelukkig zijn er vele bevoorradingen voorzien. Ondertussen regende het, regende het, en regende het. Ik kon niet meer mijn bussen nemen, want de handen waren bevroren. Zo kon ik ook niet meer schakelen met de vingers. Dat ging met de handpalmen.
Op zeker moment zat ik boven op een berg en begon het te hagelen, maar er was geen uitweg op die kale berg, dus voortfietsen... Tweemaal ging ik kijken op de gps naar mijn koers gegevens... en ik had de indruk dat ik voor lag, ik had ook de indruk dat het goed ging. Aan Geert dacht ik allang niet meer. Hoe langer hoe meer dacht ik nog maar aan één ding. OVERLEVEN. Het was echt apocalyptisch. Op de Wall hoorde ik Fabienne en Barts vrouw/vriendin??? supporteren. Maar het was overleven. De enige opkikker waren de afdalingen waar ik toch goed naar beneden ging.
Soms remde ik gewoon omdat mijn twee vingers zoals steeds op mijn remhendel rustten en verkrampten... en dus remden. Eénmaal vloog ik omhoog en remde ik om dezelfde reden onbewust op het voorwiel... pfff effe warm. Een andere maal verloor mijn linkerhand contact met het stuur.... pffff. Leuker werd hat als we op de laatste helling tussen de normale bikers kwamen. Je schepte moed door de snelheid waarmee je die rijders voorbij vloog. Zo ook in de afdaling, al moest ik éénmaal fel corrigeren met het been... iets te voortvarend. Aan de aankomst Beny, die mijn goede tijd verkondigde en zei dat ik op de wall 20 minuten voor lag op Geert. Een afstand die ik zou behouden.
Toen ik achteraf met Geert de uitslagen ging bekijken bleek dat ik 125ste overall was en 50ste in senioren 2. Ik had het terug gedaan, perfect gepiekt. En bewezen dat ik een echte marathonman ben.
I'll be back!!!

Zaterdag omstreeks half één vertrokken met de nieuwe fiets in de koffer. Rond half vijf in het hoterl RAMADA in Willingen-Usseln. Vervolgens gaan inschrijven en aangeschoven voor de Pasta-Party (gelukkig had ik half-pension in het hotel, want op die pasty zou het niet lukken, zondag. Vervolgens de fiets wat afgesteld. Zondag ochtend, met de fiets naar de start en daar stond ik, helemaal achteraan in vak C, enkel Yannick zag ik, een twintigtal meter van mij. Maar hij zag mij niet... Na het startschot was het wat drummen, maar toen ik een overzicht had op de eerste zag ik geen UBer meer voor mij. Na de eerste kms een beetje weggestops achter een groep Nederlanders. In de eerste afdalingen (trail op boomwortels) was duidelijk dat wat ik gelezen had over de hti klopte. De Granville dempte serieus de schokken. Op zo'n fiets is het leuk afdalen. Al vrij snel toch Beny tegen gekomen, maar die zou een half uur eerder vertrokken zijn. Wat verder gestopt om het zadel wat hoger te zetten, wat ik ook nog deed op het einde van de eerste ronde. De tweede ronde begon met de beklimming van de Ettelberg. Dat was een moeilijk stuk... Maar de meeste afdalingen waren eerder over brede grindwegen, wat toch minder leuk was. Tussen 70 en 90 km ging het heel goed, 70km was ook het punt waar er van achteren uit niemand meer kwam. Het was nu vooral plaatsen winnen. Ondertussen was ik ook nog Ewald en Johan tegen gekomen. Op het einde van de tweede ronde kruiste ik Geert en Sidney. Voor we een tweede maal de Ettelberg dienden te bedwingen, een bevoorrading. Hier stond Johan VH. Ook hij was een half uur voor mij vertrokken (eerste start). We namen ruim de tijd om bevoorrading in te doen, Johan herstelde nog een lekke band en dan gingen we samen op weg. Allez samen, Johan is mijn antipool. Waar hij snel is ben ik zwak en vice versa, dus het werd een voortdurend harmonica spel in de beide richtingen.
UIteindelijk toch blij toen het over was. K Was goed leeg, maar niet van de dorst zoals in Orscholz.